Mga
Isinaboteng Syokoy
Sa Gitna Ng De Latang Sirena
19 Tulang Toksik Ni PaulHRoquia
Sunday, January 31, 2016
sumainyo ang kapayapaan,
sumakanila ang kabanalan
lumuhod ka't manimdim, magdasal
ng walang tingkad
upang kaipala'y sumibol
sa isipan ang
katuturan
ng inilalakong
katotohanan!
mahirap mang arukin, salukin mo nawa
ang hiwaga ng abitong
magara
dahil hatid nito'y
dusa mula pa sa mga
prayleng nagpamana...
magmunimuni ka kaya?
silipin ang kahunghangang nakasilid
sa bawat orasyong
pinangangalandakan
at tuparin ang sumpang
ang langit
ay pag-aari ng simbahang sa
bawa't sandali
ay sa iyo'y
nagtataksil
sa kawalan ng mamahali'y
kuting siyang iyong aampunin.
bibitbitin at aamuin sa kakapiranggot
na dilis nang agad kang kilalaning
panginoon.
papangalana't ilalayo sa mga pusakal
nang di mapariwara ang bubot na
kamalayang pusa.
hahagurin, lalaruin, ipagbubunying
parang sanggol
hahanap-hanapin upang pagod mo'y
mapigtal sa mayuming kalambutan
ng balahibo niyang hika ang katapat.
at sa kanyang pagkapusa'y mangingimi
ka, di niya alintana ang
pag-aruga
sapat nang lumaki siya't magising
ka sa lambing niyang gutom
at sa kanyang mata'y pagkain ka!
kuting siyang iyong aampunin.
bibitbitin at aamuin sa kakapiranggot
na dilis nang agad kang kilalaning
panginoon.
papangalana't ilalayo sa mga pusakal
nang di mapariwara ang bubot na
kamalayang pusa.
hahagurin, lalaruin, ipagbubunying
parang sanggol
hahanap-hanapin upang pagod mo'y
mapigtal sa mayuming kalambutan
ng balahibo niyang hika ang katapat.
at sa kanyang pagkapusa'y mangingimi
ka, di niya alintana ang
pag-aruga
sapat nang lumaki siya't magising
ka sa lambing niyang gutom
at sa kanyang mata'y pagkain ka!
Thursday, January 28, 2016
tuwing kabilugan syempre ng buwan
hayun siya't di magkamayaw at parang sinisilaban
wala namang pumapansin pilit siyang nananalamin
at kahit paano ay may mag-aksayang maninimdim!
moon mamOn!
moon mamOn!
adik siya sa liwanag ng buwan
sabik sa puting silaw nito
walang init, walang laman
kaya naman ang tawag sa kanya
ay
moon mamOn!
moon mamOn!
walang lasa. walang tagik.
walang pag-asa, laging sabik.
moon mamOn!
hayun siya't di magkamayaw at parang sinisilaban
wala namang pumapansin pilit siyang nananalamin
at kahit paano ay may mag-aksayang maninimdim!
moon mamOn!
moon mamOn!
adik siya sa liwanag ng buwan
sabik sa puting silaw nito
walang init, walang laman
kaya naman ang tawag sa kanya
ay
moon mamOn!
moon mamOn!
walang lasa. walang tagik.
walang pag-asa, laging sabik.
moon mamOn!
AYOKO. AYOKO NA. AYOKO NANG MAGMAHAL
ayoko na . ayoko nang magmahal.
ngatal kong nasambit sa hangin habang humahangos papalayo sa'yo. pilit kong kinandado ang lagusan ng aking mga luha nguni't lalo itong nagpumiglas na dumanak sa nag-aapoy kong mga pisngi. hindi ko akalaing mararating natin ang ganitong pagkakataon kung saa'y kimi kong tatawirin ang unti-unting nasusunog na tulay na nag-uugnay sa atin. malalim na ang gabi subalit nagliliwanag ang kalangitan sa mga eksenang nagdaan; mga tikom na halakhak at impit na paghibik habang sa alaala'y sinusungkit natin ang lunggati.
bakit may kung anong sumisitsit sa damdaming pakawalan na kita. tuluyang isaboy sa kawalan ang pag-ibig na nadarama... sindihang parang kwitis at itudla sa buwan habang binubura ng iyong mga kasinungalingan ang nilatak ng kataksilang dapat ay ipinagkibitbalikat ko na lamang. bakit? bakit ako nagtatanong at bakit ayaw ko namang marinig ang anumang sagot? bakit?
ayoko na. ayoko nang magmahal.
kung hindi kahapon ano't ngayon pa? haya't tuloy pa rin ang aking
pag-uusisa... ayoko na nga ba ... ngayon o kailan man? o ayoko na nga
bang umibig sa iyo? nguni't sadyang marupok ang puso kong hinubog ng
iyong halik... bingi at manhid ang damdaming inaaruga ng iyong mga
haplos at mariing mga yakap magdamag... ayoko na nga bang talaga?
ayoko. ayokong tigilan ka!
ayoko na . ayoko nang magmahal.
ngatal kong nasambit sa hangin habang humahangos papalayo sa'yo. pilit kong kinandado ang lagusan ng aking mga luha nguni't lalo itong nagpumiglas na dumanak sa nag-aapoy kong mga pisngi. hindi ko akalaing mararating natin ang ganitong pagkakataon kung saa'y kimi kong tatawirin ang unti-unting nasusunog na tulay na nag-uugnay sa atin. malalim na ang gabi subalit nagliliwanag ang kalangitan sa mga eksenang nagdaan; mga tikom na halakhak at impit na paghibik habang sa alaala'y sinusungkit natin ang lunggati.
ayoko na. ayoko nang magmahal.
bakit may kung anong sumisitsit sa damdaming pakawalan na kita. tuluyang isaboy sa kawalan ang pag-ibig na nadarama... sindihang parang kwitis at itudla sa buwan habang binubura ng iyong mga kasinungalingan ang nilatak ng kataksilang dapat ay ipinagkibitbalikat ko na lamang. bakit? bakit ako nagtatanong at bakit ayaw ko namang marinig ang anumang sagot? bakit?
ayoko na. ayoko nang magmahal.
ayoko. ayokong tigilan ka!
ANWI 202.2
pinako mo ako
sa isang
nakaraang naroroon ka...
tinabas lahat ang
masumpungang
mga pangarap...
iniluwa sa hangin
ang mga ugat
kong pinakatagotago
at datapwa't
nanlaban
igininupo ng iyong
mga hungkag
na pangako
ang tangi
kong kayamanan
sa mundo, itong
pusong wagas
na inalipusta't
isinumpa
at ngayo'y
babangon
upang lisanin
ang burak
ng iyong mapag-imbot
na kaluluwa!
nais kong lumikha ng awit
mula sa mga sanga ng panahon
na tinuyo ng damdamin at
isinabit sa hangin...
nais kong humagikgik na may tono
upang madali mong matanto
na sa aking hungkag na pagkatao
ay naroon ka sa lahat ng oras ng
lunggati at siphayo...
nais kong sumipol sa dilim
nang sa ating landas ay
di maunsyami ang kay tagal
na inaasamasam na pagsibol
ng lunas sa sakbibing daluyong at
pighati ng sanlibutan!
mula sa mga sanga ng panahon
na tinuyo ng damdamin at
isinabit sa hangin...
nais kong humagikgik na may tono
upang madali mong matanto
na sa aking hungkag na pagkatao
ay naroon ka sa lahat ng oras ng
lunggati at siphayo...
nais kong sumipol sa dilim
nang sa ating landas ay
di maunsyami ang kay tagal
na inaasamasam na pagsibol
ng lunas sa sakbibing daluyong at
pighati ng sanlibutan!
hayun siya sa bilyaran,
minsan nasa tambayang tindahan,
kung mahiyain nama'y nasa bahay.
mamang payat, nangungulamata.
aleng tabain, mata'y dilat na dilat.
maya't maya'y may lumalapit.
maya't maya'y may hinihigit.
kaliwaan lang ang usapan, pag-abot
ng pera'y dadaupin ng palad
at kung mamalasin, o-lat
sa o-sip kaya
rumekta ka na lang
sa pulis!
T R A Y S I K E L
laganap sa kung saan pa man
itong pampasaherong sasakyang
tatlo ang gulong
at pasigaw kung bumulong
maghapon at magdamag.
rumaratsadang di matinag-tinag,
bagama't iisa ang dating,
karamiha'y karagkarag na't
hatinggabi sa itim ng usok
na nakakasulasok
at amoy hininga ng diyablong
nagmumog ng asopre
maihatid lamang sa kanya-kanyang
sulok ang mga kaluluwang
sa kanila'y umaasa di
baleng minsa'y drayber
ay pugad ng baktol
at kasungitang di mawari.
suwerteng may iba ring
pogi na ang nagmamaneho'y
pogi rin ang minamaneho
sa dakong ito'y
harinawang totoo ang
sinasabi sa stiker niyang:
basta driver, sweet lover,
asa ka pa.
asawa'y lima-lima!
P A L E N G K E
talipapang pinagmula'y
limot na halos,
lumaki, lumawak
lalong umingay.
paninda'y sari-sari
at sa wari ay
lahat naroon na...
suki'y pinapatawad
nangungupit ay pinapatuwad.
mula madaling araw hanggang
inangkat ay said
na
di halos magkamayaw ang
masigasig sa buena manong
kunwari may dagdag
sa timbangang madaya
huwag lang mataon
sa tinderong buraot
na laging nakaabang
sa mamimiling natutulala
sa pinaghalong among ng
sariwa't kabulukan.
T I M A N G
tunay kang nakakaaliw,
tunay kang nakakaaliw,
bawa't kibit ng 'yong balikat
mistulang saliw
sa pagkurap ng talukap
at pagbuntonghininga
huwag nang isabay pa
ang humaharurot mong utot
at tuluyan nang magdidilim
ang paningin at
managinip ng gising
habang kinikimkim ang
panalanging huwag
sanang bumunghalit ng tawa
at nang di umulan ng laway
at sumingaw sa kalawakan
ang hininga mong ipinaglihi ata
sa imburnal
na iyong pinanggalingan!
SONATA CON DAGANG MAYNILA
o1.
alaala'y tumutulay
sa malasutlang kamalayan
na kinasadlakan ng halos ga-pusang inang daga,
doon sa kisame ng kung sinong
singkit na bugaw sa may
ronquillo : dating kalye,
kalimitan ngayo'y ilog.
heto, parang tuksong
sumasagi muli sa guniguni
ang pag-aray ng kalawanging
yero sa kasibulan ng
kasumpa-sumpang tag-araw
na nagpapatingkad pa sa gitna
ng umaalingasaw na lungsod
na walang kasiyahan...
'di na malinaw. madilim.
ang bulag naming pugad
ay di inalintanang sa
dako pala noo'y pugad
pa ring maaangkin ;
sabihin pang
kapalaran ay sakbibi
ng kulimlim.
hugis at anyo
ni ina ay di napansin.
sapat nang galis niya'y
mangiliti sa tuwing
sasalang sa magrasa niyang
utong ang hayok naming
pagnanasang lumakas na't
gawing alaala ang bubwit
naming mga pag-aakala!
kaya't kahit kakambal ng pagkabalisa
ang sindak naming tinamasa nang
minsang multo na lamang niya
ang aming pinagsasahan : dusang
pinasan ng aninag pa naming mga
pusong sa pagtibok ay nagkarerahan
habang tinutumbok
ang sigalot ng pagkaulila naming lubos...
praning kaming sumiyap. humikbi, umasang
sa pagsanib ng maka-dagang himala
ay tumibay nawa't pikitmatang
maglambitin sa sinulid ng buhay na
ambang mauudlot!
marahil na-salvage si ina.
... malamang pagod siya noon at lulugo-lugong
nilandas ang kanto quirino't raon
kung saa'y palipasan nilang mga naka-solvent
at nababatong mga tambay ang
pamamana't panunumpak
ng mga kalahing nagkamaling mapadako roon...
malamang hapong-hapo siya at di na nakuhang umiwas pa
at hinayaang malasin sa tudla ng pana't bala...
harinawang ibinurol muna ang
giniling niyang katuturan sa loob
ng mga mumurahing siopaw huwag
lang sanang pagsawaang sagasaan
at paulit-ulit na lapastanganin
ang kasalotsalutan niyang
kaanyuan habang nag-aabuloy
ng kabantutan sa
lungsod niyang
minamahal at
sinabuyan ng pagbibirong
kalagiman at kabulukan!
oh, ina... daga man
ay sa kanya kami nagmula;
bunga ng kalaswaang malimit
natitisuran sa
gilid ng mga nawawalang imburnal
tuwing sinasapian ng makadagang
pagnanasa ang lamig ng
bawa't karumaldumal na
hatinggabi.
o2.
ngayon? heto nga't may tatlong linggo na
mahigit kami... halang na rin ang panlasa at
may namumuong galis na rin sa magkabilaang
tagiliran.
ilang kiskisan na lang sa pagitan ng
mga non-biodegradables ay mapapanot
na rin ako...
minsan, tuwing nadadaan ang lumbay : kisameng
pugad muling dinadamay, hindi bagama't sa kirot
ng kalamnang kabubwitan tumalas
ang pang-amoy at nagpasyang
lisanin ang pinagmulatang hurno... ah... lakas ng loob,
konting agam-agam
at gabundok na 'bahala na!'
tinahak namin ang
landas tungo sa
totoong mundo...
tinalon ang nasumpungang laboratoryo; buo ang loob na
nauna ang ilan sa aming magkakapatid at
sa sindak ay natanaw silang
nasalo ng kawang puno ng nagkikislapang
mga bitak-bitak na kristal na
anyong sinasangag
sa puting usok...
sinasala't sinisinghot ng
isang patpating mamang dilat na dilat!
suwerte ko naman at lapag
lumagapak sabay karipas ng takbo
sa sulok at nagtago...
sinampalad silang natusta : nakaligtas na sana si bunso;
kaso'y trip niya'y di na nasakyan, tatlong araw na di
umidlip at nang magiyang at lumabas ay
naapakan tuloy.
pano'y tinityempong sisinghutin ang
puting ulap na
paminsan ay bumababa sa
sahig mula sa basong tubo na
dinadarang sa malumanay na
apoy... sinabayan pang ipananghalian ang mga
tumatalsik na malulutong
na bato.
hayun.
winalis ng paa.
natakot tuloy ako.
nagpasya na ako.
kailangang makatakas - ang
naulinigang ingay ng dumadaloy
na kahibangang kamaynilaa'y
nagpasuko sa kasabikang
mapangatawanan ang
marubdob na pagnanasang
naramdaman ; pagnanasang
hagkan ang lupang pinagtamnan
ng mga pangitaing mapaglaro
at mga pangarap na binubulok
ng kasakimang hatid ng
pagdarahop... naglaway ako
sa nasamyong pusali kung
ipupunla ang makamandag na
adhikaing kasasangkutan!
sa isang mahabang
pasilyong yero na
dinadaluyan ng malamig na hangin
ako'y napadako...
kabadong tinahak ang gabok at himulmol
at pilit na nakatuwaang itutok ang
pansin sa dulo nitong
may kung anong mga aninong
kumukutitap sa dilim...
saglit na sanang naaliw
sa nabungarang romansahang baliw
nguni't muntik-muntikan nang
natuliro sa agos
ng katampalasang tumatatak sa
telon : pelikulang pinoy,
prodyus ni behang hunghang.
basurang di mapapapak; sa isipa'y dumi
ang nilalatak.
kawawang bansa, inaalipi't inaalipusta
mapasagana lamang ang mga
dayuhang tampalasan sa
kalinangang dina-daga, na nga!
sa paglilimayon natisurang bigla
dagang university belt ; walang
pakundangang nagngangawa
habang hinahablot ang
katiyakang
manamnaman ko raw sa malao't
madali
ang umaasbong kabulukang
saykososyopulitika na
lipunang kukublihan ; gagalawan,
pag-ingatan ko pa man na di
mabungaran
basta't seguraduhin ko lang
na lipulin ang kalinisan!
oo na nga lang at nakakalula
siya. isang pretensyosang
intelektuwal dahil
daga pa rin siyang
buhay ay kay ikli
wala man sa langit
ang taning!
bagong sibol lamang ako. bagong dugo sa
bayang nagdarahop na nga'y walang pasubaling
dinadarambong!
o3.
wala nang pagsidlan
ang tuwa't galak
habang sa
wakas ay
natunton ang dulo
ng sabik kong
paghahanap ng
itinakdang daigdig
sa loob ng isa pang
daigdig na nakabalot
at nabahiran ng
walang patumanggang
kabalahuraang
moral
at mortal
na katotohanan...
di magkandaugagang harutan
ang aking ginawa!
nakipaghalakhakan sa mga
bangaw ; tsikahang umaatikabo
sa mga ipis at uod... landiang
walang patumangga sa mga
nagbagong anyong kulisap ng
kapahamakan!
lambadahan sa saliw
ng nakakatoreteng trapik
ay halos mabundat ang mura
kong kadagaan sa
mikrobyong buong
puso nilang
ilalaan!
walang sawang sosyalan
pala ang nakakahilakbot na
misyon sa ko'y pinupuntirya...kahindikhindik ang
siphayong idudulot manapa'y
malamang na sa paglipol
ng aming uri sa katampalasan ng tao, mistulang
sambahan ang bawa't tambakan ng basurang
kasulasulasok at kami'y
pagpalaing kikilalaning magmamay-ari
sa planetang laspag!
gastroenteritis.
'yan.
'yan ang malimit
kong ipahid
sa mga plato't
kutsara't tinidor
na burarang sagabal
sa aming pagliliwaliw...
at sa mga dilang nakalawit
habang umiidlip silang mga
walang maturingang kama
kundi saydwok lamang.
at 'yang musmos na naglilimahid sa kalye ay
lihim nang sumanib sa aming lipi... ano pa at sa
kanilang pangangalkal at paglalangoy sa karagatang
lungsod sa tag-ulan ay sinisimsim na rin
ang dapat ay sa amin lamang... di nga ba't kulang
pa man sa panahon ay pinipitas na sila ng libingang limot?
malaganap na ngang tunay
ay ipanagsasawalang-bahala
pa rin nilang mga sakreng kaluluwa
ang kabalbalang katuwiran ng aming
pagka-kami?
sukat ba namang pinaglahok
nila ang kamandag ng kapabayaan upang
masakop namin ang
karapatang ibatong
pabalik sa lipunang mapagparaya
ang kabaliwang sakupin ng aming
uring mapamuksa ang
karapatang handugan sila ng epidemya?
gutay-gutay na ang dalisay
na simulaing banal...
ginahasa't nilinlang sa
pinagnanasahang kaunlaran...
hibang na rin ang kalakhang katuturan
ng sangkatauhang kababalaghan!
paano nga ba ang magpaalam?
magpaalam?
hindi na uso 'yan.
sabayan na lang ng
malutong na 'ingat ka'
sapat na.
heto ako ngayon
sa tuktok ng jones
tumutulay.
tumutula.
humuhuni habang
nakatingala sa
nag-uuling na
papawirin at inuugoy
ng masidhing
panlulumo...
daga lamang akong
hatid ay bubunik, kolera,
leptospirosis at
kung anek-anek pa.
dagang tinatawiran ng makamandag na dugong
isinalin ng kasumpasumpang panahon na
kahit pa ang ilog na pinagbabantaang languyin
ay bilanggo na rin ng
sinalantang pangitain!
1992
o1.
alaala'y tumutulay
sa malasutlang kamalayan
na kinasadlakan ng halos ga-pusang inang daga,
doon sa kisame ng kung sinong
singkit na bugaw sa may
ronquillo : dating kalye,
kalimitan ngayo'y ilog.
heto, parang tuksong
sumasagi muli sa guniguni
ang pag-aray ng kalawanging
yero sa kasibulan ng
kasumpa-sumpang tag-araw
na nagpapatingkad pa sa gitna
ng umaalingasaw na lungsod
na walang kasiyahan...
'di na malinaw. madilim.
ang bulag naming pugad
ay di inalintanang sa
dako pala noo'y pugad
pa ring maaangkin ;
sabihin pang
kapalaran ay sakbibi
ng kulimlim.
hugis at anyo
ni ina ay di napansin.
sapat nang galis niya'y
mangiliti sa tuwing
sasalang sa magrasa niyang
utong ang hayok naming
pagnanasang lumakas na't
gawing alaala ang bubwit
naming mga pag-aakala!
kaya't kahit kakambal ng pagkabalisa
ang sindak naming tinamasa nang
minsang multo na lamang niya
ang aming pinagsasahan : dusang
pinasan ng aninag pa naming mga
pusong sa pagtibok ay nagkarerahan
habang tinutumbok
ang sigalot ng pagkaulila naming lubos...
praning kaming sumiyap. humikbi, umasang
sa pagsanib ng maka-dagang himala
ay tumibay nawa't pikitmatang
maglambitin sa sinulid ng buhay na
ambang mauudlot!
marahil na-salvage si ina.
... malamang pagod siya noon at lulugo-lugong
nilandas ang kanto quirino't raon
kung saa'y palipasan nilang mga naka-solvent
at nababatong mga tambay ang
pamamana't panunumpak
ng mga kalahing nagkamaling mapadako roon...
malamang hapong-hapo siya at di na nakuhang umiwas pa
at hinayaang malasin sa tudla ng pana't bala...
harinawang ibinurol muna ang
giniling niyang katuturan sa loob
ng mga mumurahing siopaw huwag
lang sanang pagsawaang sagasaan
at paulit-ulit na lapastanganin
ang kasalotsalutan niyang
kaanyuan habang nag-aabuloy
ng kabantutan sa
lungsod niyang
minamahal at
sinabuyan ng pagbibirong
kalagiman at kabulukan!
oh, ina... daga man
ay sa kanya kami nagmula;
bunga ng kalaswaang malimit
natitisuran sa
gilid ng mga nawawalang imburnal
tuwing sinasapian ng makadagang
pagnanasa ang lamig ng
bawa't karumaldumal na
hatinggabi.
o2.
ngayon? heto nga't may tatlong linggo na
mahigit kami... halang na rin ang panlasa at
may namumuong galis na rin sa magkabilaang
tagiliran.
ilang kiskisan na lang sa pagitan ng
mga non-biodegradables ay mapapanot
na rin ako...
minsan, tuwing nadadaan ang lumbay : kisameng
pugad muling dinadamay, hindi bagama't sa kirot
ng kalamnang kabubwitan tumalas
ang pang-amoy at nagpasyang
lisanin ang pinagmulatang hurno... ah... lakas ng loob,
konting agam-agam
at gabundok na 'bahala na!'
tinahak namin ang
landas tungo sa
totoong mundo...
tinalon ang nasumpungang laboratoryo; buo ang loob na
nauna ang ilan sa aming magkakapatid at
sa sindak ay natanaw silang
nasalo ng kawang puno ng nagkikislapang
mga bitak-bitak na kristal na
anyong sinasangag
sa puting usok...
sinasala't sinisinghot ng
isang patpating mamang dilat na dilat!
suwerte ko naman at lapag
lumagapak sabay karipas ng takbo
sa sulok at nagtago...
sinampalad silang natusta : nakaligtas na sana si bunso;
kaso'y trip niya'y di na nasakyan, tatlong araw na di
umidlip at nang magiyang at lumabas ay
naapakan tuloy.
pano'y tinityempong sisinghutin ang
puting ulap na
paminsan ay bumababa sa
sahig mula sa basong tubo na
dinadarang sa malumanay na
apoy... sinabayan pang ipananghalian ang mga
tumatalsik na malulutong
na bato.
hayun.
winalis ng paa.
natakot tuloy ako.
nagpasya na ako.
kailangang makatakas - ang
naulinigang ingay ng dumadaloy
na kahibangang kamaynilaa'y
nagpasuko sa kasabikang
mapangatawanan ang
marubdob na pagnanasang
naramdaman ; pagnanasang
hagkan ang lupang pinagtamnan
ng mga pangitaing mapaglaro
at mga pangarap na binubulok
ng kasakimang hatid ng
pagdarahop... naglaway ako
sa nasamyong pusali kung
ipupunla ang makamandag na
adhikaing kasasangkutan!
sa isang mahabang
pasilyong yero na
dinadaluyan ng malamig na hangin
ako'y napadako...
kabadong tinahak ang gabok at himulmol
at pilit na nakatuwaang itutok ang
pansin sa dulo nitong
may kung anong mga aninong
kumukutitap sa dilim...
saglit na sanang naaliw
sa nabungarang romansahang baliw
nguni't muntik-muntikan nang
natuliro sa agos
ng katampalasang tumatatak sa
telon : pelikulang pinoy,
prodyus ni behang hunghang.
basurang di mapapapak; sa isipa'y dumi
ang nilalatak.
kawawang bansa, inaalipi't inaalipusta
mapasagana lamang ang mga
dayuhang tampalasan sa
kalinangang dina-daga, na nga!
sa paglilimayon natisurang bigla
dagang university belt ; walang
pakundangang nagngangawa
habang hinahablot ang
katiyakang
manamnaman ko raw sa malao't
madali
ang umaasbong kabulukang
saykososyopulitika na
lipunang kukublihan ; gagalawan,
pag-ingatan ko pa man na di
mabungaran
basta't seguraduhin ko lang
na lipulin ang kalinisan!
oo na nga lang at nakakalula
siya. isang pretensyosang
intelektuwal dahil
daga pa rin siyang
buhay ay kay ikli
wala man sa langit
ang taning!
bagong sibol lamang ako. bagong dugo sa
bayang nagdarahop na nga'y walang pasubaling
dinadarambong!
o3.
wala nang pagsidlan
ang tuwa't galak
habang sa
wakas ay
natunton ang dulo
ng sabik kong
paghahanap ng
itinakdang daigdig
sa loob ng isa pang
daigdig na nakabalot
at nabahiran ng
walang patumanggang
kabalahuraang
moral
at mortal
na katotohanan...
di magkandaugagang harutan
ang aking ginawa!
nakipaghalakhakan sa mga
bangaw ; tsikahang umaatikabo
sa mga ipis at uod... landiang
walang patumangga sa mga
nagbagong anyong kulisap ng
kapahamakan!
lambadahan sa saliw
ng nakakatoreteng trapik
ay halos mabundat ang mura
kong kadagaan sa
mikrobyong buong
puso nilang
ilalaan!
walang sawang sosyalan
pala ang nakakahilakbot na
misyon sa ko'y pinupuntirya...kahindikhindik ang
siphayong idudulot manapa'y
malamang na sa paglipol
ng aming uri sa katampalasan ng tao, mistulang
sambahan ang bawa't tambakan ng basurang
kasulasulasok at kami'y
pagpalaing kikilalaning magmamay-ari
sa planetang laspag!
gastroenteritis.
'yan.
'yan ang malimit
kong ipahid
sa mga plato't
kutsara't tinidor
na burarang sagabal
sa aming pagliliwaliw...
at sa mga dilang nakalawit
habang umiidlip silang mga
walang maturingang kama
kundi saydwok lamang.
at 'yang musmos na naglilimahid sa kalye ay
lihim nang sumanib sa aming lipi... ano pa at sa
kanilang pangangalkal at paglalangoy sa karagatang
lungsod sa tag-ulan ay sinisimsim na rin
ang dapat ay sa amin lamang... di nga ba't kulang
pa man sa panahon ay pinipitas na sila ng libingang limot?
malaganap na ngang tunay
ay ipanagsasawalang-bahala
pa rin nilang mga sakreng kaluluwa
ang kabalbalang katuwiran ng aming
pagka-kami?
sukat ba namang pinaglahok
nila ang kamandag ng kapabayaan upang
masakop namin ang
karapatang ibatong
pabalik sa lipunang mapagparaya
ang kabaliwang sakupin ng aming
uring mapamuksa ang
karapatang handugan sila ng epidemya?
gutay-gutay na ang dalisay
na simulaing banal...
ginahasa't nilinlang sa
pinagnanasahang kaunlaran...
hibang na rin ang kalakhang katuturan
ng sangkatauhang kababalaghan!
paano nga ba ang magpaalam?
magpaalam?
hindi na uso 'yan.
sabayan na lang ng
malutong na 'ingat ka'
sapat na.
heto ako ngayon
sa tuktok ng jones
tumutulay.
tumutula.
humuhuni habang
nakatingala sa
nag-uuling na
papawirin at inuugoy
ng masidhing
panlulumo...
daga lamang akong
hatid ay bubunik, kolera,
leptospirosis at
kung anek-anek pa.
dagang tinatawiran ng makamandag na dugong
isinalin ng kasumpasumpang panahon na
kahit pa ang ilog na pinagbabantaang languyin
ay bilanggo na rin ng
sinalantang pangitain!
1992
Subscribe to:
Comments (Atom)